Roos Holleman

About.

Het werk van Roos Hollemans (1989, Tilburg) richt zich op de ‘huid’ van dingen. Ze is geïnteresseerd in hoe het spelen met de tastbaarheid en schaal van de vorm en kleuren van een onderwerp onze waarneming en ons gevoel voor dat ding kan beïnvloeden. Ze haalt haar onderwerpen vaak uit de natuur en uit de natuurlijke geschiedenis, waaronder het internet. Terugkerende thema’s in haar praktijk zijn de kneedbaarheid en de begeerlijkheid van de natuurlijke en materiële wereld – met name als confrontaties met onze eigen sterfelijkheid en ons verlangen naar schoonheid.

Roos Holleman werkt voornamelijk met grootschalige tekeningen in zachte pastel, waarbij ze probeert een zintuiglijke ervaring na te bootsen die niet altijd bevredigd wordt door alleen maar te kijken wanneer we ons in de aanwezigheid van kunst en natuur bevinden. Hoe voelt het bijvoorbeeld om jezelf te verliezen in het dons van een vogel?

Artist interview.

De schilderijen en tekeningen uit de Nederlandse barok hebben haar als kunstenaar diep beïnvloed, met name de stillevens waarin de wetenschappelijke en wereldse nieuwsgierigheid van de schilder heel tastbaar is. De stilstand van de tijd, motieven van vergankelijkheid en overvloed, en de lichamelijkheid in deze werken zijn aspecten die ze in haar eigen praktijk probeert te vatten. Het is een manier om om te gaan met de vergankelijkheid van het leven en met haar eigen verlangens en verliezen.

Vogels komen zeer vaak voor in haar werk, meestal in de vorm van studiehuiden die in de depots van natuurhistorische musea te vinden zijn. In tegenstelling tot het verenkleed van levende vogels zijn vogelhuiden niet bedoeld om bewonderd te worden – laat staan tentoongesteld – maar om achter de schermen bestudeerd te worden. Ze zien er stijf uit en zijn compact opgevouwen, waarbij hun lichamen letterlijk door mensenhanden zijn gevormd tot bundels van vervagende kleuren. Juist deze menselijke ingreep in de vogel en zijn verwarde schoonheid is wat haar aantrekt in vogelhuiden als onderwerp. Ze belichamen voor haar op een zeer intieme manier de complexe relatie die we met de natuur hebben. Wanneer ze onder andere deze dode vogels tekent, richt ze zich op hun antropomorfe kenmerken. Samen met een spel van schaal en textuur probeert ze een band te creëren tussen de toeschouwer en het werk.

Het leven van andere wezens is voor ons abstract, ook al brengt het moderne begrip onze lotgevallen dichter bij elkaar. In Troublesome Fancies wordt die abstractie benadrukt door de overdreven vormen waarin de onderwerpen door onze hand worden gevouwen en gekneed. Ze probeerde die abstracties in deze werken tot uiting te brengen. Sierduiven, opgezette dieren, golvende vossenbont en afgevallen tulpenblaadjes kunnen even zacht en tastbaar aanvoelen als dat ze ons een gevoel van onbehagen kunnen bezorgen. Men kan Troublesome Fancies beschouwen als een eclectische studie naar de manier waarop nadrukkelijke nabijheid, abstractie, tastbaarheid en schaal elk een rol spelen bij het bepalen van onze gevoelens ten opzichte van een waargenomen onderwerp van natuurlijke oorsprong.

In Troublesome Fancies keert Roos Holleman terug naar het vogelmotief in de vreemde en veelzijdige vormen van de gedomesticeerde sierduiven. De inspiratie voor dit oeuvre putte ze uit dansende, antropomorfe technicolor-organismen in Disney’s Fantasia, via landweggetjes met hun gevederde groene bosjes in haar favoriete Britse schilderijen en in het proza van Jane Austen. Het is geenszins toeval dat juist de meest overbodige hobby’s en voorwerpen die te maken hebben met het manipuleren en verzamelen van de schoonheid van de natuur zo nauw verbonden zijn met de meest welgestelden onder ons.