Martijn Hesseling

Latest Works. 

About.

Martijn Hesseling (1971) creëert complexe, gelaagde, mysterieus aandoende composities waarin hij speelt met het licht. De schilder gebruikt een frame transparant plexiglas als zijn canvas, en kranten en lak in plaats van een kwast. 

Sinds zijn opleiding tot schilder aan de AKI Academie voor Beeldende Kunst en Vormgeving in Enschede en een master  aan de Dutch Art Institute, werkt Hesseling al met kranten. ‘Ik wilde niet alleen mooie schilderijen maken en zocht een goede redden om voor verf te kiezen, een concrete context, een medium die de tijd reflecteert. De krant bleek de beste afspiegeling te zijn van wat er om mij heen en in de wereld gebeurt’, zegt de kunstenaar.

Foto’s die hij vaak op reis in het buitenland maakt en de kranten die hij daar op datzelfde moment koopt, vormen altijd de basis voor zijn collages. De rode draad is tijd: de tijdopname van zijn foto’s verrijkt hij met actuele gebeurtenissen in de wereld uit de kranten. In zijn composities komen alle elementen samen in een nieuw verhaal waarin de tijd is gestold.

Zoals schilders als Rembrandt werken met clair-obscur. Het papier van de kranten wordt doorzichtig door de lak, wat zorgt voor de illusie van diepte in een tweedimensionaal vlak, zoals in de schilderkunst. Hoe meer lagen hoe donkerder, hoe minder lagen hoe lichter. De kunstenaar voelt zich dan wel verwant met de schilderkunst maar is meer dan een schilder die met lichte verftoetsen de illusie van licht schildert. Bij Hesseling heeft echt licht direct invloed; het schijnt op transparantere delen van de compositie, waardoor een schemerige, haast melancholische, mystieke sfeer ontstaat. Schaars beschenen lobby’s en kantoren lijken Edward Hopper-achtig verlaten, gebouwen mysterieus beschenen. De collages zijn spannend, ze lijken een geheim te dragen. Zo blijft er iets te raden over voor de toeschouwer, iets waar Hesseling zelf ook niet helemaal vat op krijgt. 

Omdat zijn werk inmiddels internationaler is, geeft hij de voorkeur aan internationale kranten, met name The New York Times omdat de lay-out en opmaak prettig is, meent hij. Het stramien van de krant, de structuur van de kolommen blijven aanwezig in zijn eigen composities; je ziet altijd iets van de krant van die specifieke dag terug.